De vakanties lopen ten einde. Ook ik heb mijn werk weer opgepakt, te beginnen met een dag e-mails en post verwerken. Hierdoor kwam de gang er weer aardig in. Ik herkende de wijze woorden van de Prediker: overal is een tijd voor. Er is een tijd voor vakantie en er is een tijd voor werk. Gelukkig als je van beide op z’n tijd kunt genieten. Ik voel me dan ook en gelukkig mens!

Boeiende activiteiten
In deze week vroegen verschillende dingen mijn aandacht. Het eerste was de startweek van de Kinderwinkel. Deze laatste vakantieweek van de basisschool waren zes jongeren van Dabar te gast in de Kinderwinkel.

Afgelopen week was vol verandering. Eerst waren er de verkiezingen en er voltrok zich een electorale en daarmee politieke aardschok. De christelijke partijen verloren 21 van de 49 zetels. Of dit bewijst dat Nederland minder christelijk is geworden, is nog maar de vraag. Christenen stemmen zeker niet meer uitsluitend op een christelijke partij. Christenen zijn vrij in hun politieke keuze. Gelukkig kunnen wij het oordeel over elkaars keuze aan een Ander overlaten.

Evangelische verbindingsdienst

Eindelijk is het zover: de lente is aangebroken. Niet alleen de kalender binnen geeft het aan, ook buiten dient de lente zich aan. Dit weblog schrijf ik terwijl voor het eerst in 2010 de deur van mijn werkkamer open staat. Heerlijk. De witte winter heeft de meeste Nederlanders lang genoeg geduurd. De lente doet goed.

Afgelopen week hadden wij onze jaarlijkse wintervakantieweek. Sinds enkele jaren brengen we deze week door in een lieflijk Oostenrijks dorpje. Het was er opnieuw heerlijk toeven. We genoten volop van het landschap, het skiën, de vriendelijke Oostenrijkers en onze lectuur. Heerlijk om een hele week geen verplichtingen te hebben en gewoon te doen waar je zin in hebt. Alle tijd voor ontspanning en voor elkaar doet een mens goed. Recreatie heeft inderdaad iets van herschepping, van nieuwe levenskracht opdoen.

De kerk sluit elk jaar op feestelijke wijze af. Terwijl Nederland op slot gaat, opent de kerk haar deuren. De laatste weken van het afgelopen jaar waren voor mij vol met het voorbereiden en leiden van diensten. Dit jaar richtte ik me in tien dagen op acht verschillende diensten. Van vakantie kwam die weken dus nog niet, wel van feestvieren. De kerstvakantie begon wit. Op de laatste zondag van advent, de zondag voor kerst, kleurde de wereld wit. Tijdens de dienst viel er zoveel sneeuw dat de dienst verlengd werd met het bouwen van sneeuwpoppen, het gooien van sneeuwballen en het opgang duwen van auto’s. Het werd een feestelijke witte morgen. Een witte kerst kondigde zich aan. En inderdaad, na vele jaren was het weer zover. Het werd een wit feest, door de sneeuw en vooral door het licht van God.

Dominee: een mooi beroep!
Kort geleden kwam onze kerk ter synode bijeen. Steeds weer is dit een bijzonder gebeuren. Zo’n 170 ambtsdragers die in Lunteren drie dagen vergaderen. Omdat ik voorzitter ben van een adviesraad van onze synode maakte ik ook nu een deel van de vergadering mee. Telkens weer treft mij de inzet en toewijding van de synodegangers. Stapels rapporten en papieren moeten worden doorgenomen. Uren wordt er vergaderd. En dat alles pro Deo.

Begrafenis
Deze week was voor mij (opnieuw) een zeer gevarieerde week. Dinsdag leidde ik de begrafenis van een vrouw die op Palmpasen belijdenis deed in de Marcuskerk. Toen ik haar voor het eerst ontmoette gaf zij het al aan: ik wil belijdenis doen voor mijn 60e  want ook ik word vast niet ouder dan moeder die op haar zestigste overleed. Begin april deed ze belijdenis, 59 jaar oud. Ruim een half jaar later stond zij weer op het podium. Nu 60 jaar oud, in een kist, omdat we afscheid van haar moesten nemen. Het werd een bijzondere dienst waarin zij ons haar  getuigenis naliet.