Op de basisschool had ik een poëzie-album, wat wij in die tijd altijd letterlijk uitspraken als ‘poezie-album’. Een poezie-album gaf je aan zo veel mogelijk klasgenootjes, zodat het zo snel mogelijk vol was. Dat gaf aanzien. Dan had je veel vrienden en was je populair.

De meeste rijmpjes in mijn album zijn redelijk zinloos, zoals:

Bep van Sloten, bestuurslid,  vertelt hoe zij na een eerste bezoek aan de Kinderwinkel, ook meteen verkocht was. Net als de kinderen!

Meteen verkocht
Dit jaar bestaat de Kiwi vijftien jaar en dat wordt gevierd met allerlei festiviteiten. In 2000 bezocht ik het vijfjarig jubileum van de Kinderwinkel (Kiwi). Ik werd bestuurslid en ben nu nog steeds op die manier bij het project betrokken. De slogan van de Kinderwinkel  onderschrijf ik van harte vanuit mijn ervaringen:

ieder kind meteen verkocht. 

Samen delen
Het lijkt zo moeilijk maar is zo simpel. Als iedereen iets van zichzelf weggeeft is er genoeg. Ik doel op de actie Het Kan, het witte rugzakje, dat wij tijdens een kerkdienst hebben gezien. De oproep werd maar één week van tevoren gedaan maar er is genoeg opgehaald. Ook de ouderen die niet naar de winkel konden, hebben bijgedragen in geld. “Wij hebben de paaslunch voor ouderen gehad en ook nog het paasontbijt op paasmorgen. We geven nu voor de ander,” zeiden ze.

Het leek wel of ze elk jaar vroeger kwamen. Soms zag ik ze al eind januari. Maar in februari waren ze er zeker. En nu? Ik keek en keek maar de aarde bleef zwart en leeg. Zouden ze dit jaar niet komen?, vroeg ik me af. Zouden ze de winter niet hebben overleefd? Maar deze week waren ze er dan tóch. De sneeuwklokjes: ze staken eindelijk hun tere witte kopjes boven de donkere aarde uit. En elke dag zag ik er een paar meer. Hoewel ze onbetwist de eerste bloeiende bolletjes waren, was de voorsprong op de andere lentebodes klein. Niet eerder zag ik de witte klokjes bloeien terwijl tegelijk de groene sprieten opschoten van tulpen, narcissen en hyacinten.

De krantenkoppen en de nieuwszenders schromen niet om beelden te laten zien van de werkelijkheid. Je hoeft maar een krant open te slaan en je ziet dat het leven een serieuze zaak is. Sommige mensen zijn zo gewend aan de slechte nieuwsfeiten dat het een ver-van-hun-bed-show is geworden.
Anderen zinkt de moed in de schoenen en wanneer ze de krant lezen, worden ze bitter in hun hart, terwijl ze bitter worden, verliezen ze ook een stukje van hun geloof in God. Ook in Moerwijk liegen de feiten er niet om en juist daarom hebben we mensen nodig die voor de wijk op de bres staan.

Naar aanleiding van de kersttoespraak van koningin Beatrix schrijft ds. Bas Plaisier deze maand: Horen zonder te luisteren.

“Het ideaal van het bevrijde individu heeft zijn eindpunt bereikt. We moeten trachten een weg terug te vinden naar wat samenbindt”. Naar mijn besef was dat de kernzin van de kersttoespraak van de koningin. Het was een toespraak die me aangreep. Niet alleen wist zij in een korte boodschap zeer wezenlijke dingen over onze cultuur te zeggen, maar ze durfde ook heel concreet vanuit het christelijk geloof lijnen te trekken die onze samenleving nodig heeft. Het was de spijker op de kop!

Deze maand in de Marcuskerk-column Nicole Pronk over haar studie theologie: Hoe zat het ook alweer?

Als studente theologie ben ik altijd een beetje een vreemde eend in de bijt geweest. Wanneer mensen hoorden wat ik studeerde waren de reacties meestal iets van: ‘Oh wat bijzonder’, en: ‘dat hoor je ook nooit meer tegenwoordig’. Uiteraard volgde ook altijd gelijk de vraag of ik zelf ook in God geloof en of ik even antwoord wil geven op allerlei geloofsvragen. Alsof je aan iemand die criminologie studeert vraagt of zij zelf ook misdaden pleegt. Of aan een student psychologie of hij zelf een psychische ziekte heeft.

De column van deze maand is geschreven door Cor Overkamp: Toeval?

Toeval bestaat niet! Dat is één van mijn vaste uitspraken. Dan heb ik het natuurlijk niet over spelletjes die je af en toe kunt winnen, en in mijn geval meestal kunt verliezen. Daar zijn nu eenmaal de spelletjes voor.  Nee, dan gaat het over de serieuze dingen van elke dag. En zo ben ik ooit, niet toevallig, in de Marcuskerk terecht gekomen.